Logowanie/Rejestracja

Szukaj książek


Szukaj treści



Czat
Jako niezalogowany oblicz: 2+5:

Ostatnio odwiedzający
♀edyta ()
♂rafar ()
oraz 3278 niezalogowanych...
Zaprzyjaźnione serwisy
|

Miłosz Czesław

Dodany przez system () pokaż biografię
Czesław Miłosz herbu Lubicz (ur. 30 czerwca 1911 w Szetejniach, zm. 14 sierpnia 2004 w Krakowie) – polski prawnik i dyplomata, poeta, prozaik, eseista, historyk literatury, tłumacz; w latach 1951–1989 na emigracji, do 1960 we Francji, następnie w Stanach Zjednoczonych; w Polsce do 1980 obłożony cenzurą; laureat Neustadt International Prize for Literature (1978) i Nagrody Nobla w dziedzinie literatury (1980); profesor Uniwersytetu Kalifornijskiego w Berkeley i Uniwersytetu Harvarda; w 1993 powrócił do kraju, członek Polskiej Akademii Umiejętności, Stowarzyszenia Pisarzy Polskich, odznaczony Orderem Orła Białego; pochowany w Krypcie Zasłużonych na Skałce; brat Andrzeja Miłosza.

za wikipedia.pl

Komentarze

W tej chwili jest dodany żaden komentarz
Dodaj komentarz Dodaj książkę tego autora

Dzieła autora

Abecadło Miłosza Abecadło Miłosza
Dziecię Europy Dziecię Europy
Gdzie wschodzi słońce i kędy zapada Gdzie wschodzi słońce i kędy zapada
Kroniki Kroniki
Król Popiel i inne wiersze Król Popiel i inne wiersze
Piesek przydrożny Piesek przydrożny
Prywatne obowiązki Prywatne obowiązki
Rodzinna Europa Rodzinna Europa
Rok myśliwego Rok myśliwego
Świat Świat
Światło dzienne Światło dzienne
To To
Traktat moralny Traktat moralny
Traktat poetycki Traktat poetycki
Trzy zimy Trzy zimy
Widzenia nad Zatoką San Francisco Widzenia nad Zatoką San Francisco
Wiersze wszystkie Wiersze wszystkie
Zdobycie władzy Zdobycie władzy
Zniewolony umysł Zniewolony umysł
Znasz inne książki tego autora? zarejestruj się, aby móc budować treść serwisu

Tagi, jakimi są określane książki autora

Cytaty autora

Prywatne obowiązki, ♀Aleksandra0709 ()
Poezja Brylla zaczynała się od ironii ludzi schwytanych, którzy muszą lawirować i kluczyć, żeby jakoś przeżyć i coś cennego ocalić. Następnie przekroczył próg i zwrócił się przeciwko swoim towarzyszom w nieszczęściu, atakując ich za to, że łudzą się, nie chcą uznać tego, co jest, ciągle marząc o tym, co być powinno, toteż słusznie są bici. Poezja jego przekształciła się w katalog sarmackich obrzydliwości, bynajmniej nie podawanych za piękne, właśnie za ohydne, ale nieuniknionych, swoich, narzuconych przez konieczność czy Opatrzność. Teza, jaką można z niej odczytać, jest następująca: inteligenci [którzy] wyobrażają sobie, że w Polsce może być miejsce na szlachetne zachcianki, jak w XIX wieku, to głupcy, bo jakakolwiek wybredność podniebienia jest w Polsce ponad stan, i Polak musi być świnią, ponieważ się Polakiem urodził. Zaiste przyzwyczajono nas w tym stuleciu do wszystkiego, gotowi więc nawet jesteśmy pokwitować wzruszeniem ramion prosty fakt, że stylistycznie Bryll wywodzi się z Norwida, stanowiąc zarazem najjaskrawsze zaprzeczenie ideałów, jakim całe życie służył Norwid. Oto późny jego wnuk, który nie minął pisma, ale spożytkuje pismo swego pradziada, żeby zatwierdzać „śmierć mej ojczyzny”.
Świat, ♀Aleksandra0709 ()
Patrzcie, jak drzewo rzuca długie cienie,
I nasz, i kwiatów cień pada na ziemię:
Co nie ma cienia, istnieć nie ma siły.

[Wiara]
Zdobycie władzy, ♀Aleksandra0709 ()
Człowiek rodzi się, nosi krótkie majtki, czyta o Indianach, później o odległych epokach trucizny, miecza, przetargów i intryg, nie wiedząc, jakie gorycze gotuje mu jego stulecie.
Więcej