Logowanie/Rejestracja

Gdzie kupić?

Szukaj książek


Szukaj treści



Czat
Jako niezalogowany oblicz: 8*7:

Ostatnio odwiedzający
♂rafar ()
♀anjax8 ()
♀wai ()
♀edyta ()
oraz 3317 niezalogowanych...
Zaprzyjaźnione serwisy
|
Przeczytana
Posiadana
Ulubiona

Chodź, obudzimy słońce


Tytuł oryginalny Vamos Aquecer o Sol

Autor Jose Mauro de Vasconcelos
Dodane przez ♀saiguio ()
Forma opowiadanie
Gatunek literatura piękna
Rok pierwszego wydania 1980
Tagi opowiadanie, słońce
Pokaż podobne

Od wydawcy

Dziesięcioletni Zezé, bohater "Mojego drzewka pomarańczowego", mieszka u swojego wuja, lekarza, w Natal, w stanie Rio Grande do Norte. Uczęszcza do elitarnej szkoły, uczy się grać na pianinie. Czuje się jednak samotny i niezrozumiany, brakuje mu ciepła ze strony rodziców. Pogrąża się w świecie marzeń i fantazji, tam znajduje prawdziwych przyjaciół. Powoli dojrzewa, kończy szkołę, przeżywa pierwszą miłość.

José Mauro de Vasconcelos (1920-1984) to jeden z najwybitniejszych przedstawicieli dwudziestowiecznej literatury brazylijskiej. Mimo sławy i pieniędzy żył skromnie, tak jak przywykł, bez zbędnych luksusów i ekstrawagancji. Jego bogate i różnorodne doświadczenia życiowe stanowiły znakomitą inspirację do twórczości literackiej: wydał dwadzieścia jeden utworów, w tym powieści i nowele. Jego najbardziej znaną książką jest "Moje drzewko pomarańczowe".
Dodaj notatkę od wydawcy

Opinie i recenzje

♀saiguio (), dodano 2008-11-17
Po raz pierwszy przeczytałam tę książkę 20 lat temu i tkwi ona w moim sercu do dzisiaj. Powinni ją przeczytać wszyscy dorośli, a zwłaszcza ci, którzy mają dzieci. Jest to opowieść o tęsknocie, miłości, przyjaźni i dorastaniu.

Większość z nas miała w dzieciństwie wyimaginowanego przyjaciela, który wraz z dorastaniem był nam coraz mniej potrzebny, bo coraz bardziej wciągało nas to, co wokół nas. Adam jest takim przyjacielem Zezé. Reszty dowiecie się z książki.
Dodaj recenzję

Cytaty

♀saiguio (), dodano 2008-11-17
* Ludzie zawsze odchodzą. Nie dlatego, że serce zapomina, a żale umierają. Rzeczy trwają ciągle w naszej miłości. Ale ludzie muszą w odpowiednim momencie odejść.
o Postać: Maurice

* Nikt nie może poznać zdolności człowieka do znoszenia bólu. Jedynie nasze serce.
o Postać: Zezé

* Ponieważ czas nie istnieje, my przemijamy. I kiedy tak przemijamy, kiedy zmieniamy się, nadchodzi godzina rozstania.
♀Aleksandra0709 (), dodano 2010-04-04
Rodzić się to znaczy odchodzić. Odchodzić od pierwszej chwili życia. Od pierwszego oddechu. I nie należy podejmować walki z twardą rzeczywistością życia.
♀Aleksandra0709 (), dodano 2010-04-04
Szczęście jest jak czas: jest nieruchome, a ludzie przecież przemijają.
Dodaj cytat

Powiązania

Brak powiązań z zewnętrznymi stronami.
Dodaj powiązanie

Komentarze

W tej chwili jest dodany żaden komentarz
Dodaj komentarz