Logowanie/Rejestracja

Gdzie kupić?

Szukaj książek


Szukaj treści



Czat
2018-12-11 19:04:35
Anonim
Enter
Jako niezalogowany oblicz: 7*5:

Ostatnio odwiedzający
♂rafar ()
♀anjax8 ()
♀edyta ()
♀wai ()
oraz 1598 niezalogowanych...
Zaprzyjaźnione serwisy
|
Przeczytana
Posiadana
Ulubiona

Dom kobiet



Autor Zofia Nałkowska
Dodane przez ♀Aleksandra0709 ()
Forma dramat
Gatunek klasyka polska
Rok pierwszego wydania 1930
Tagi klasyka, dom, kobieta, kobiety, dramat
Pokaż podobne

Od wydawcy

W tej chwili nie jest dodana notatka od wydawcy
Dodaj notatkę od wydawcy

Opinie i recenzje

W tej chwili nie jest dodana żadna recenzja. Może dodasz pierwszą?
Dodaj recenzję

Cytaty

♀Aleksandra0709 (), dodano 2011-02-15
Człowiek żyje jeden obok drugiego lata całe i nie wie o nim nic. Żyje między najbliższymi jak w ciemności. Zaledwie siebie zna – i to źle, źle siebie sądzi. Jakże może sądzić innych? Co można naprawdę wiedzieć o ludziach z ich czynów, z ich słów – kiedy nie wiadome są myśli? [...] Siedzisz tu, [...], naprzeciwko mnie – i tak się patrzymy na siebie. Gdybym sądziła po czynach, [...], po twojej dobroci – mogłabym myśleć, że mnie kochasz, prawda? Że nie pamiętasz mi nic... [...]
Tak, trudno jest wiedzieć coś o drugim człowieku.
♀Aleksandra0709 (), dodano 2011-02-15
Dla prawdziwego szczęścia warto później trochę pocierpieć.(...) Tak, tak, za wszystko dobre w życiu trzeba drogo zapłacić! [...] Są kobiety, które wcale szczęścia nie zaznały i nawet nie mają czego wspominać.
♀Aleksandra0709 (), dodano 2011-02-15
E, każdego do tej wiosny to ciągnie. A dla mnie wszystko jedno, czy tam lato, czy tam zima. W kuchni zawsze jednakowo, nie odejdę, póki nie pozmywam, nie poustawiam, nie pouprzątam. Każdy myśli, żeby uwalać i porozrzucać, a ja żeby umyć i poustawiać.(...) A jak poustawiam i pouprzątam, to i czas rozpalać na podwieczorek.
♀Aleksandra0709 (), dodano 2011-02-15
[...], gdy życie jest dla nas dobrem, gdy jest nieustającym szczęściem – a znowu później cierpimy tak, że chcemy z tego umrzeć – to przecież tym samym doznajemy życia jakby według pewnej skali. I ta skala ma na pewno też swoje zero, które omijamy, nie wiedząc, i ma swoje niezliczone stopnie ku szczęściu i stopnie ku cierpieniu. Ale gdy nam drugi człowiek mówi, że się raduje albo że się męczy – to my nic nie wiemy, co to jest.
[...] ta skala i jej stopnie są najgłębszą każdego z nas i zupełnie nieumyślną tajemnicą. To jest to własne, to jedyne, co każdy człowiek uczuwa, kiedy mówi: j a.
(...) Więc to miejsce cierpienia, w którym człowiek popełnia samobójstwo, może być na innej skali tym samym miejscem, w którym drugi człowiek żyje całe lata. Może to miejsce jest dla drugiego człowieka jedynym doznawaniem życia. Może, mówiąc j a, może, wymawiając swoje imię – on uczuwa właśnie to, od czego inny umiera!
♀Aleksandra0709 (), dodano 2011-02-15
Jeżeli się kocha, [...], to śmierć jest bezsilna. Śmierć wcale nie jest rozstaniem.[...] Wiem, że się jeszcze spotkamy, że się spotkamy już na zawsze – więc jestem spokojna.
♀Aleksandra0709 (), dodano 2011-02-15
Każda z nich tutaj uważa siebie za najnieszczęśliwszą. A nie pomyśli, o ile gorszy los mógł ją spotkać. Nie widzi cierpienia innych. Nie wie, że może być głębsze cierpienie – cierpienie bez łez, bez ataków nerwowych, bez niespokojnych snów...
(...) I ty nie wiesz, co się dzieje w cudzej duszy. Nie masz na to żadnej miary.
♀Aleksandra0709 (), dodano 2011-02-15
Każdy ma błędy, każdy jest słaby. Ale cóż by to było, gdyby wszyscy byli doskonali, jakiż to byłby świat! Trzeba wybaczyć, trzeba zapomnieć, bo i nam samym wiele jest do wybaczenia.
♀Aleksandra0709 (), dodano 2011-02-15
Któż zna swoje szczęście? Kto wie, czym jest ten skarb, jeżeli go jeszcze trzyma w rękach.
♀Aleksandra0709 (), dodano 2011-02-15
[...] między człowiekiem i człowiekiem takie jest wszystko niejasne i niewiadome.
♀Aleksandra0709 (), dodano 2011-02-15
Mówić – gdyby można byłoby zrozumieć, gdyby człowiek nie był taki samotny.(...) Już to jedno, już to, że jeden człowiek mówi j a – i wtedy uczuwa coś, co dla drugiego człowieka jest niepojęte. Mówi swoje imię i nazwisko – i uczuwa coś, co tylko on może uczuć, co przecież jest jedyne.
(...) Drugi, inny, człowiek też mówi: j a – i wtedy uczuwa coś całkiem innego, coś, co także jest jedyne. Bo każdy inny człowiek nie jest n i m.
(...) Każdy uczuwa – siebie.
(...) Na to nie ma słów ani żadnych cyfr, ani znaków. Tego nie może nigdy powiedzieć człowiek człowiekowi, co to jest. Nie ma żadnego na to w świecie sposobu, żeby to komuś zwierzyć: jak on d o z n a j e ż y c i a.
(...) Bo kiedy mówi: j a, to w tym już trochę jest i to, że on żyje. Ale to wyłącznie jego dotyczy. I nie ma, nie ma sposobu, aby to nawet z najdroższym, najbliższym drugim człowiekiem podzielić.
♀Aleksandra0709 (), dodano 2011-02-15
Na to, żeby nie lubić przykrości, nie trzeba mieć duszy aż tak subtelnej.
♀Aleksandra0709 (), dodano 2011-02-15
Naturalnie, każdy jest zaślepiony, jeżeli kocha. Ale też dlatego miłość wszystko podnosi, upięknia, wszystko uszlachetnia. Dlatego miłość jest takim szczęściem.
♀Aleksandra0709 (), dodano 2011-02-15
Od służby trzeba umieć wymagać, inaczej każdy się rozpuści.
♀Aleksandra0709 (), dodano 2011-02-15
[...] pomiędzy człowiekiem i człowiekiem jest ciemność.[...] Natura cierpienia, natura miłości – wszystko, co jest od człowieka do człowieka, to jest już tylko ciemność.
♀Aleksandra0709 (), dodano 2011-02-15
[...] są przecież mężczyźni, którzy żyją przyzwoicie, którzy pracują ciężko i tej pracy oddają całe swe siły, którzy nie mają po prostu czasu myśleć o głupstwach.
♀Aleksandra0709 (), dodano 2011-02-15
Starość to nie jest łatwa rzecz.[...] zawsze to jest [...] nowe. Jak gdyby się starość odbywała tylko naokoło, nie w nas. A my zostajemy tacy sami: my – i nasze zdziwienie.[...] Właśnie – my zostajemy tacy sami.
♀Aleksandra0709 (), dodano 2011-02-15
Strach pomyśleć, ile to jest po świecie tych niepotrzebnych kobiet – jak my.
No, zaraz niepotrzebnych! (...) Komuś przecież jesteśmy potrzebne. Dzieciom, wnukom.
To się tylko tak wydaje. Nikomu nie jesteśmy potrzebne. Dzieci, wnuki – wszyscy są gdzieś daleko, wszyscy wystarczają sobie. Wciąż się o tych dzieciach mówi, wciąż się za nimi tęskni – ale one tu nie przyjeżdżają, ich tu nie ma. Tu są tylko same stare kobiety. Kobiety niepotrzebne.
(...) Dlaczego niepotrzebna? I Róża, i Joanna mają matkę, która je kocha, która dla nich żyje.
Maria wolałaby nie mieć ich tutaj, wolałaby nie widzieć ich wcale. Gdyby tylko wiedziała, że one tam – daleko – są szczęśliwe.
(...) Ja jestem jakby najszczęśliwsza między wami, ja nie mogę się skarżyć, bo mnie nikt nie umarł. Tak się wydaje. Ale jest mi przecież tak, jakby umarł, skoro żyje nie dla mnie, żyje beze mnie.
♀Aleksandra0709 (), dodano 2011-02-15
Trzeba każdemu zapłacić tyle, ile mu się należy – i niech idzie sobie z Bogiem.
♀Aleksandra0709 (), dodano 2011-02-15
(...) tylko czas cię uleczy. Nie czas pusty, który przemija, idzie obok nas i nic nie zmienia. Ale czas przecierpiany, cały napełniony cierpieniem.[...] Musisz to sama wszystko docierpieć do końca. Tylko nie szukaj nowej udręki.
♀Aleksandra0709 (), dodano 2011-02-15
Tylko natura może jakoś ludzki żal ukoić. [...] Pójdę, podumam, pomodlę się, jakoś się może uspokoję. I zapomnę o tym, co mnie boli.
♀Aleksandra0709 (), dodano 2011-02-15
[...] wspomnieniami można żyć.[...] jeżeli życie minione było głębokie i czyste – takie jak mogło być.[...]
To prawda, [...], wspomnieniami żyć nie można. To one żyją nami. One nie zostają nigdy takie same – one się zmieniają nawet bez naszego udziału. Ja, gdy czasami powracam po latach do jakiegoś znajomego wspomnienia, zastaję je zupełnie inne.
♀Aleksandra0709 (), dodano 2011-02-15
[...] wszystko się zdąży, wszystko będzie na czas. Z robotą to trzeba umieć. Trzeba sobie tak wszystko ułożyć jedno po drugim, żeby się zmieściło.
♀Aleksandra0709 (), dodano 2011-02-15
Wszystko się zmieni.[...] Wszystko się w jakiś sposób stanie inne.
[...], gdy coś raz się stało, to przecież już j e s t, czy się o tym wie, czy się o tym nie wie, czy się o tym myśli, czy nie, czy się o tym pamięta, czy się o tym zapomni – to już na zawsze j e s t.
Nic nie jest na zawsze.[...]
Wszystko jest inne, wszystko jest inne – pamiętaj.[...]
[...] każda rzecz, każdy fakt robi się wciąż inny niż jest, wciąż inny niż jest [...]. I naprzód robi się inny na drodze od człowieka do człowieka. A później robi się inny już w nas samych.
♀Aleksandra0709 (), dodano 2011-02-15
Z rąk twoich wzięłam tę klęskę,
Przyjęłam w serce moje.
Łzy płyną z oczów zamkniętych,
Skarżą się usta jęczące.

Nie będzie domu naszego
Na żadnym miejscu na ziemi,
Trwa szczęście twoje beze mnie
W górach zamknięte zielonych!
pokaż wszystkie (24)...
Dodaj cytat

Powiązania

Brak powiązań z zewnętrznymi stronami.
Dodaj powiązanie

Komentarze

W tej chwili jest dodany żaden komentarz
Dodaj komentarz