Logowanie/Rejestracja

Gdzie kupić?

Szukaj książek


Szukaj treści



Czat
Jako niezalogowany oblicz: 3*5:

Ostatnio odwiedzający
♂rafar ()
♀edyta ()
♀anjax8 ()
oraz 1975 niezalogowanych...
Zaprzyjaźnione serwisy
|
Przeczytana
Posiadana
Ulubiona

Głos bez echa


Tytuł oryginalny La voix sans issue

Autor Céline Curiol
Dodane przez ♀Aleksandra0709 ()
Forma powieść
Gatunek literatura współczesna
Rok pierwszego wydania 2005
Tagi literatura współczesna, literatura XIX wieku, literatura najnowsza, literatura francuska, kobieta, Paryż, Francja, miłość
Pokaż podobne

Od wydawcy

Portret współczesnej kobiety, pełnej sprzeczności i wahań, łączącej w sobie cechy Amelii, Bridget Jones oraz Ally McBeal.

ONA jest młoda, mieszka i pracuje w Paryżu na Gare du Nord. Zapowiada odjazdy i przyjazdy pociągów oraz ogłasza komunikaty. Po pracy wraca do pustego mieszkania i całymi wieczorami czeka na telefon od człowieka, w którym jest zakochana. Ile jednak można czekać? Czasem wędruje ulicami Paryża w poszukiwaniu mężczyzny swojego życia, którego pokocha i przez którego będzie kochana. Choć to drugie wydaje się mniej ważne.

Céline Curiol urodziła się w Lyonie w 1975 roku. Pracowała dla francuskich mediów, m.in.: Libération, Radio France, BBC Afrique. Aktualnie mieszka i pracuje w Nowym Jorku jako dziennikarka. Wielkim entuzjastą "Głosu bez echa", jej pierwszej powieści, jest sam Paul Auster.

[Muza, 2007]
Dodaj notatkę od wydawcy

Opinie i recenzje

W tej chwili nie jest dodana żadna recenzja. Może dodasz pierwszą?
Dodaj recenzję

Cytaty

♀Aleksandra0709 (), dodano 2011-08-18
Czasami w metrze ma wrażenie, że się dezintegruje. Siedzi na ławce pomiędzy milczącymi pasażerami. Nie myśli o niczym szczególnym, uspokojona rytmem pociągu. Nie śpi, ale dopiero przy ostatnim hamowaniu dostrzega, że metro wjechało na stację.
♀Aleksandra0709 (), dodano 2011-08-18
Idzie, gdzie oczy poniosą oddala się od targu. Rozpłakałby się, gdyby się nie bała, że szlochając, będzie wolniej szła.
♀Aleksandra0709 (), dodano 2011-08-18
Jedno słowo wystarczy, aby w ich oczach zmieniła swój wizerunek: rzeczywistość pękła w miejscu najbardziej nieoczekiwanym.
♀Aleksandra0709 (), dodano 2011-08-18
Każdy stara się zamaskować swoje blizny, żeby rozwijać się poza tym, co z niego zrobiły, jednak nigdy nie przestanie ich roztrząsać.
♀Aleksandra0709 (), dodano 2011-08-18
Kochać. Jest w tym słowie coś, co ściska w brzuchu.
♀Aleksandra0709 (), dodano 2011-08-18
Lubiła wyobrażać sobie następstwa swojego odejścia. Scena zawsze była skomponowana według tego samego wzoru. Ludzie, którzy ją znali, płakali, mówili, jak bardzo ją kochają, a ona czerpał siłę z tego smutku, któremu nadawała wszelkie możliwe postaci. Brała na nich odwet, umierała, żeby ich ukarać.
♀Aleksandra0709 (), dodano 2011-08-18
Miłość wywiera piętno na tych, którzy ją zrodzili.
♀Aleksandra0709 (), dodano 2011-08-18
Otwiera na chybił trafił i czyta.
Wspólnota religijna, polityczna, etniczna, mniejszościowa, ktoś, z kim łączy nas podobieństwo. We wszystkich społeczeństwach istnieje potrzeba dostosowania się. Innowacją jest mechanizm ryzyka, uważajcie na jego zastosowanie, nie wspomina się o tym w umowach towarzystw ubezpieczeniowych.
♀Aleksandra0709 (), dodano 2011-08-18
Prawda, ta niezgłębiona otchłań, nie ma w sobie nic atrakcyjnego. Najlepszy dowód, że zawsze pomija się jej część. Kłamstwo ma przynajmniej tę zaletę, że jest pełne i często o wiele bardziej spójne niż jego przeciwieństwo.
♀Aleksandra0709 (), dodano 2011-08-18
Prawdziwą [miłość] znajduje się jeden raz, pierwszy raz, bez względu na to, czy jest gorąca, czy bolesna.
♀Aleksandra0709 (), dodano 2011-08-18
Rozmyśla o swojej śmierci. Jak o ustaniu, nagłej przerwie w dostawie prądu, unicestwieniu tego, kim jest.
♀Aleksandra0709 (), dodano 2011-08-18
To jest paradoks kłamstwa: każdy gotów je zaakceptować, dopóki utożsamia je z prawda, ale gdy tylko zostanie zidentyfikowane, traktowane jest jako osobista zniewaga.
♀Aleksandra0709 (), dodano 2011-08-18
Wspomnienia, w miarę jak odżywają, stają się bajkami, które rozpamiętujemy, żeby nie zapomnieć, kim jesteśmy, a ich morał przynosi nam uspokojenie albo wywołuje udrękę.
♀Aleksandra0709 (), dodano 2011-08-18
Wszystkie istoty ludzkie w końcu wierzą w niezwykłość wydarzeń, które ich jakoś zaznaczyły.
♀Aleksandra0709 (), dodano 2011-08-18
Za każdym razem, gdy o nim myśli, ma wrażenie, że kawałki ołowiu przemieszczają się, miażdżąc wewnętrzne organy.
pokaż wszystkie (15)...
Dodaj cytat

Powiązania

Brak powiązań z zewnętrznymi stronami.
Dodaj powiązanie

Komentarze

W tej chwili jest dodany żaden komentarz
Dodaj komentarz